معصوم ، آخرين يادگار اهل كساء مىباشد زيرا وجود مباركش در ذهن مردم ، پيامبر و اميرالمومنين و فاطمه زهرا و امام مجتبى ( ع ) را نشان مىداد . عبيد الله بن فضل از امام صادق ( ع ) پرسيد چطور شهادت امام حسين ( ع ) از تمامى مصائب بزرگتر و روز غم و اندوه و گريه است در حالى كه رحلت پيامبر ( ص ) و شهادت حضرت فاطمه ( س ) و اميرالمومنين ( ع ) و امام حسن ( ع ) به پاى آن نمىرسد ؟ حضرت فرمود : مصيبت روز شهادت امام حسين ( ع ) از همه آنها بزرگتر است زيرا اصحاب كساء كه در نزد خدا از همه مخلوقات عزيزتر و گرامى تر هستند و تعدادشان پنج نفر بود وقتى كه رسول خدا ( ص ) رحلت نمود اميرالمومنين و حضرت زهرا و حسنين ( ع ) زنده بودند و وجودشان براى مردم زمينه صبر و شكيبائى بوده و در شهادت هر كدام كسى از آل كساء وجود داشت ولى با شهادت امام حسين ( ع ) ديگر براى مردم وضعيت دردناك گرديد چون زنده بودن حضرت ، بمنزله زنده بودن همه آنها بود و با رفتنش همه آنها هم رفتند و روى همين جهت روز شهادتش از بزرگترين روزهاى مصيبت است . عبدالله پرسيد : آيا وجود امام سجاد ( ع ) بعد از ايشان چنين زمينه را فراهم نمىكرد ؟ امام فرمود : حضرت على بن الحسين ( ع ) امام و حجت خدا بر مخلوقات بعد از پدر و اجدادشان مىباشد ولى او پيامبر ( ص ) را ملاقات نكرده و از ايشان چيزى نشنيده و علم ايشان از پدرش و از جدش به ارث رسيده است اما مردم هر وقت يكى از اهل كساء را مىديدند به ياد سفارشات رسول خدا ( ص ) در حق آنان مىشدند و لذا روز شهادتش مصيبت بزرگ و دلخراش است . « 1 »

--> ( 1 ) - معالى السبطين ، ج 2 ص 7 .